Θα πεθάνεις ρε!

  • Ball
  • Αύγουστος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  

Θεσσαλονίκη…

Posted by menios στο Ιουνίου 26, 2007

Ήταν σαν να περιμέναμε στωϊκά τη… Δευτέρα Παρουσία! Η θερμοκρασία ξεπερνούσε τους 40 βαθμούς, και στην αίθουσα που γινόταν η παρουσίαση (Μουσείο Αθλητισμού) είχε χαλάσει το air condition! Κάπως έτσι ήταν η κατάρα του Φαραώ! Μπροστά μου ο Γιώργος Κούδας. Ασπρόμαυρος στα όνειρά μου, κίτρινος απ΄ τη ζέστη, προσπαθούσε να με… παρηγορήσει! Κοντά κι ο Ντίνος Κούης, ο Κώστας Ιωσηφίδης, ο Σάββας Κοφίδης, κι ο «δαίμονας» Άγγελος Σπυρίδων του Άρη. Ένιωθα σαν παιδάκι που ντρεπόταν για τα καλά λόγια που άκουγε. Καιγόμουν έξω μου και μέσα μου. Αλλά δεν μ΄ ένοιαζε. Είχα στα ρουθούνια μου οσμές από γιασεμί, μυρωδιά απ΄ το κυριακάτικο γιουβέτσι της γιαγιάς, την ξεγνοιασία των παιδικών διακοπών. Ζούσα ένα όνειρο. Κι όλοι μ΄ έκαναν να πετάω. Από τον υπουργό, τον Γιώργο Ορφανό, μέχρι τον Μεγαλέξανδρο, τον Γιώργο Κούδα, που με χτυπούσε στοργικά στην πλάτη και μου έλεγε ευχαριστώ για το βιβλίο. Μήπως κάπως έτσι ξεκινάει το ταξίδι στην τρέλα; Αυτό το «ευαριστώ από καρδιάς», που το είπα σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά, ήταν μόνο μια σταγόνα απ΄ την ψυχή μου που ξεχείλιζε…  

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Αυτό είναι βιβλίο!

Posted by menios στο Ιουνίου 17, 2007

Το πήρα από περιέργεια και τελικά δεν μπορούσα να το σταματήσω, μέχρι που έφτασα στο τέλος κι έπαθα την πλάκα μου! Το ίδιο συνέβη και με την κοπέλα μου, που δεν πίστευε στα μάτια της. Μεγάλος μάστορας ο τύπος. Μπράβο!!!

Γιάννης

Posted in Uncategorized | 1 Comment »

Τρομερό!

Posted by menios στο Ιουνίου 17, 2007

Δεν μπορούσα να σταματήσω την ανάγνωση. Διάβαζα με κομμένη την ανάσα, κι όταν έφτασα στο τέλος, με πήραν τα κλάμματα. Έχει χρόνια να μου συμβεί. Μια τεράστια έκπληξη. Συνιστώ το βιβλίο ανεπιφύλακτα. Μακάρι να γινόταν και ταινία!

Αλεξία 

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Θα πεθάνεις ρε!

Posted by menios στο Ιουνίου 8, 2007

Feelings

Ο ήλιος έκαιγε διαολεμένα κι είχε μετατρέψει τα σωθικά του σε ξερή άμμο που ψόφαγε να ρουφήξει ακόμα και μισή σταγόνα.
Δεν μπορούσε ν’ ανέβει στο σπίτι, παρότι ήταν δυο βήματα.
Άλλωστε, η μάνα του του το’χε ξεκόψει: να μην την ενοχλήσει καθόλου, γιατί είχε σοβαρή δουλειά, και θα τον φώναζε μόνο όταν την τελείωνε.

«Μην τολμήσεις!» του είπε ορθά κοφτά, όταν του έκλεινε την πόρτα και τον έστελνε για παιχνίδι στην πλατεία.

Προσπάθησε να πηδήξει το συρμάτινο φράχτη της οικοδομής στη γωνιά του δρόμου, για να φτάσει στη βάνα με το νερό, που εκείνη την ώρα ήταν γι’ αυτόν χρυσάφι.
Ανέβηκε με προσοχή τα σκουριασμένα σύρματα, έφτασε ως πάνω, αλλά καθώς έγειρε για να περάσει από μέσα το κορμάκι του, ένα σύρμα που εξείχε τον έγδαρε, προκαλώντας του έντονο πόνο.
Κι ήταν αρκετός για να τον αιφνιδιάσει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Posted by menios στο Ιουνίου 7, 2007

«Θα πεθάνεις ρε»; Θα μου πεις, τί τίτλος κι αυτός! Κι όμως αντιπροσωπευτικότατος.
Τι κι αν έχεις δόξα, χρήματα, γυναίκες, αναγνώριση; Τα λάθη πληρώνονται. Το παρελθόν δε μπορεί να διαγραφεί και η Νέμεσις θα τιμωρεί κάθε αλαζονικό βήμα. Δε λέμε άλλωστε ότι ο τροχός της ζωής διαφυλάσσει τη νομοτέλεια; Έτσι κι ο ποδοσφαιριστής μας έκανε αρκετά «φάουλ», φέρθηκε εγωιστικά και εισέπραξε αποδοκιμασίες οπαδών και «φίλων». Ούτε οι ανιδιοτελείς προσφορές, ούτε καν το νεφρό που του έσωσε τη ζωή δεν τον συγκίνησαν. Μέχρι που το εκκωφαντικό «θα πεθάνεις ρε» του «δικού» του κόσμου, τον ξύπνησε από το λήθαργο της εγωκεντρικής του πραγματικότητας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια »